نبودن های بسیار

سلامی مجدد بعد از مدتها؛ خدا را شکر که هنوز زنده ایم و توان نوشتن داریم. آنکه انگشت ما را روی کیبورد می لغزاند خوب می داند که نبودنمان از سر تنبلی بوده است و بی انگیزگی برای نوشتن. وگرنه نوشتن یک صفحه در مورد افکار و عقاید، و اگر شد نشر یک مطلب موثر و بدربخور، ساعتی بیش وقت نمی خواهد که بنده ی حقیر سراپاتقصیر، کمبود وقت را دست مایه ای کرده ام برای ننوشتن. لذا از تمام کسانی که فکر می کنم تعدادشان از ۱۰ تا تجاوز نمی کند، عذر می خواهم که کلیک رنجه فرموده و در این مدت این کلوخ شکسته را به نگاه های خود منور نموده لیکن اثری از مرقومه ای جدید نیافتند.

آنچه که خواستم و نشد، کتابت در مورد فیلم «چ»، تکواندو، خاطرات عروسی و غیره بود که دیگر مثل گذشته قول الکی و سر خرمن نمی دهم که در موردشان بنویسم! (چقدر هم خودم را تحویل می گیرم). موجز خدمتتان عرض کنم:

۱)  فیلم «چ» مرا راضی نکرد. یعنی چمران معروف را در فیلم ندیدم. فیلم نقاط تماس دو دایره بزرگ بود. یکی دابره پاوه و دیگری دایره ی چمران؛ که در آن دو سه روز با هم مماس بودند. فیلم، شرح نقاط تماس بود تا شرح دایره چمران.

۲)  از قبل عید خودم را بسته ام به کلاس تکواندو. نمی دانم چه شد که رفتم کلاس. ولی معتادش شده ام و خدا رو شکر نمی توانم ترکش کنم. روز اول هم که داشتم از باشگاه بازمی گشتم به سمت خانه حس «پوریای ولی بودن» داشتم و به همه اهالی محل سلام گرم می کردم و راه پهلوانی گز مینمودم! دو سه جلسه بعد پفم خوابید و شدم همان آدم قدیم با این تفاوت که خیس عرق بودم و شاداب و سرحال.

۳)  قبلاً قول داده بودم به یکی از خوانندگان اینجا، تا عکس از ماشینی که خودمان (بانو و بنده) گل زده بودیم برای جشن عروسی مان در این مکان شریف قرار دهم؛ البته گل که نــه، عروسک زده بودیم.

2

 1

 اینکه مردم با دیدن این اُتول، خنده بر لبانشان می نشست آنقدر مرا خوشحال می نمود که نگو و نپرس!

عکس بی کیفیت از آثار نابخردی و بی تجربگی در زمان جشن و استرس های خاص خود می باشد.

یا حق

این نوشته در عمومی ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

3 پاسخ به نبودن های بسیار

  1. ایمان می‌گوید:

    ماشین عروسیتون خیلی باحال و باصفاست

    • کلوخ بان می‌گوید:

      خوب دیگه! ما اینیم دیگه! ضمناً چیزای دیگه ای هم واسه نظر دادن هم نوشته بودماااااا 🙂

  2. قطع و وصل می‌گوید:

    سلام
    ممنون از عکس.
    ایده ی جالبی بود